Ik ben niet van de sociale contacten. Eigenlijk ben ik gewoon een einzelgänger.
Natuurlijk vind ik het leuk om mensen te ontmoeten, te praten, te lachen en uiteraard is voor mij een vriendschap heel veel waard.
Maar ik ben een slechte vriendin. Vroeger ( toen kuilen nog putten waren ) was dat anders.
Er ging nooit veel tijd voorbij eer ik weer iemand belde, schreef, faxte of beamde.
Dat is nu anders. Ik ben het liefste gewoon lekker op mezelf.
Zo af en toe zoek ik een vriend of vriendin op, of ga ik eens lekker uit mijn dakpannetje op een gezellig muziekfeestje. Daarnaast kan het zomaar maanden duren eer “men” weer eens wat van me hoort.
De één accepteert dat, de ander heeft er duidelijk wat meer moeite mee. Ook daar is wat betreft mijn gevoel verandering in gekomen. Want waar ik vroeger heel verdrietig om werd als “men” mij niet begreep, of het mij kwalijk nam dat ik een tijd niets van me liet horen, daar heb ik nu zoiets van, spijtig, maar het is niet anders. Neem me zoals ik ben, of bewandel een ander pad.
Er zijn wel momenten dat ik daar over nadenk en mezelf af vraag, is dit wel normaal ? Is het abnormaal ? Ik hoor vaak van mensen, oh ik ben vandaag met die en die naar de stad geweest, oh en morgen komt die vriendin op de koffie. Allemachtig ik moet er niet aan denken !
Soms ben ik er stiekem wel een beetje jaloers op. Waar halen die mensen de energie vandaan? En waar hebben ze het in godsnaam allemaal over?
En toch, zo af en toe ontmoet je iemand, en voer je een gesprek waardoor je ineens alles weer in perspectief zet. Ik heb nog wel eens de neiging om het gras bij de buren groener te vinden.
Iemand waar je altijd naar gekeken hebt als zijnde “het groene gras” blijkt dan toch ook het welbekende kruisje te hebben.
Het hoe en waarom is helemaal niet zo relevant. Het omgaan met des te meer.
Eigenlijk ben ik best tevreden met de weg die ik ben ingeslagen. Ik doe mijn ding, de ene keer alleen, de andere keer met een vriend of vriendin. Maar nooit meer omdat het “moet”
Ik wil niet moeten.
Gister avond weer een avondje gefeest. Veel mensen gezien, heel veel mensen gezien. Hier praten, daar lachen. Nog een biertje. Ach vooruit doe d’r nog maar een.
Effe dansen ? Ja laten we eens gek doen. Het was half vijf vanmorgen toen ik al tollend een pirouette onder de douche maakte. Leuk. Kan niet anders zeggen, het was leuk. Maar mijn dosis socialisatie is weer ruimschoots overschreden.
Even geen smoelen, even niet.
Het dekentje ligt klaar. De afstandbediening binnen hand bereik. Het zoveelste bakkie koffie is gezet. Eten in de koelkast en de jongste telg heeft zich al naast me genesteld.
Ik heb vandaag een afspraak met de bank.
