Mary-Ann's Oordeel
Laatste artikelen

Ik wil graag beginnen te zeggen dat ik het vreselijk vind voor de moeder van de twee vermiste ventjes Ruben en Julian.  Hoewel kinderloos, kan ik mij best een voorstelling maken van hoe zij zich moet voelen.  Het is een vreselijke situatie en niets, maar dan ook echt niets kan het rechtvaardigen als de vader inderdaad zijn kindjes heeft omgebracht.

Toch voel ik ook voor die vader. Laat duidelijk zijn dat ik geen begrip heb voor zijn actie, maar wel voor zijn gevoel. Hoe vaak gebeurt het niet dat na een scheiding de vader niets meer in te brengen heeft. Dat de afgesproken bezoek regeling ineens anders gaat.  Dat het kind, soms ineens, soms geleidelijk uit het leven van vader verdwijnt.  Dat een moeder het nodig vind, de meest waanzinnige beschuldigingen te uiten. 

Al deze acties gebeuren soms met een reden, maar vaker uit pure jaloezie of nijd (haat) vanuit moeders kant.  Als vader heb je dan verdomd weinig om op terug te vallen. Rechters geven moeders vaker het ‘gelijk’ dan dat ze dat aan vaders geven.  Waarom eigenlijk?
Momenteel heeft iedereen zijn mond vol over gelijke rechten voor de vrouw. Een vrouw zou zich schuldig moeten voelen als ze voor haar kinderen zorgt, en op de zak van haar man teert in plaats van te gaan werken. Mannen zouden ook aan mantelzorg moeten gaan doen. Maar als het gaat over de verzorging van de kinderen, of zelfs maar zoiets banaals als een bezoekregeling, hebben de mannen ineens geen capaciteiten meer.  Met andere woorden, de man heeft maar één capaciteit en dat is voor het inkomen zorgen.  Want ja, ook al krijg je als vader je kind niet te  zien, betalen moet je.  En dat je ( mee) betaalt voor de kinderen is voor mij even vanzelfsprekend  als (mee) werken aan de opvoeding. 

Ik ben er heel zeker van dat de man wiens kinderen worden weg gerukt uit zijn leven, door welke reden dan ook, net zoveel verdriet heeft als wanneer het  een vrouw overkomt. Zoals deze moeder nu.  Laatst las ik dat het steeds vaker voorkomt “familie drama’s “ en voornamelijk door mannen.  Ben ik dan de enige die daar een link in ziet ? Hoe verschrikkelijk ook. Het is niet goed te praten. Nee.  Maar  de onmacht die deze vaders moeten voelen, het gevecht wat ze moeten leveren om deel te blijven uitmaken van het leven van hun kinderen ook niet. Wanneer gaan we daar massaal over schrijven en praten ?


Reacties

 

Vanmorgen een gezellige lieverd op ziekenbezoek gehad.  Na een tijdje bomen over de kwaaltjes en ongemakken  die een hernia operatie met zich meebrengt kwam het gesprek op interesses.
Ik interesseer mij voornamelijk voor nieuws. Vooral van juridische aard.  Maar eigenlijk verslind ik alle kranten, opinie stukken en hersenspinsels van andere mensen.
Het is best fijn om dan te horen van iemand die zelf een behoorlijk studie pad achter haar heeft liggen, dat een HAVO studie best eens tot de mogelijkheid zou kunnen behoren.

Ik? Ga weg! Ik zal nooit worden toegelaten. Immers, ik heb slechts de lagere school en één jaar brugklas gehad, zo’n 30 jaar terug.
Maar het zaadje was al geplant.  Het laat me niet meer los. Zou ik dat echt kunnen?
Onmiddellijk na het bezoek open ik een google pagina en al snel begeef ik mij in een wirwar van aanbiedingen en de teleurstelling is een feit.

Ondanks dat het volwassen onderwijs is, bestaat de gemiddelde leeftijd van die opleiding uit 18 en 19 jarige.  Ben ik mans genoeg om tussen de jeugd te gaan zitten studeren? Ben ik sterk genoeg om mijn onzekerheden over mijn studeer vermogen en kunde aan de kant te zetten?
Wat jammer nou dat er niet meer 48 jarige zijn die ineens het besluit nemen te gaan leren. Wat had mij dat leuk geleken.
Het zaadje wat vanmorgen door een ander is geplant is al aan het groeien. Nu maar hopen dat het niet vroegtijdig afsterft.  Ik ga er een nachtje over slapen.




Reacties

Ik heb voor vele hete vuren gestaan in mijn leven. En niet overal kwam ik even “ongebrand”vanaf. Geeft niet… What doesn’t kill me.. Maak de zin af en kleur de plaatjes. Heel lang heb ik gedacht dat ik jong zou blijven. Ik zou niet oud worden. Niet alleen hield ik mezelf voor dat ik nooit volwassen zou worden, maar ook wist ik heel zeker dat ik niet ouder dan 42 zou worden. Mijn magische getal. 42. Twee en veertig. Ik ken iemand die vrij jaloers kan zijn op mijn intuïtie. Mijn antennes geven mij meestal het juiste aan. Over personen, over situaties, maar vooral over mijzelf. Ik ben van huis uit vrij nerveus. ( Meid gek?! Ja ! ) Kan in een behoorlijk paniek uitbarsting terecht komen, maar gek genoeg heb ik later alles weer perfect voor de ogen. Er zijn bij mij altijd beren op de weg, maar nooit lang genoeg om weer volledig controle te krijgen over de situatie. Of in elk geval wil ik daarin geloven. Deze keer moet ik toch toegeven dat mijn intuïtie mij in de steek aan het laten is. Over een aantal weken wordt ik 46, ik zit er dus al 4 jaar naast. Afgelopen weekend had ik in een gesprek laten vallen dat ik al vanaf dat ik jong was ( wat ik dus nog steeds ben ) de wil had om een boek te schrijven. Al vanaf een klein meisje droom ik ervan om op een boerderij te wonen, met alleen bossen en landschappen om me heen en totaal geïsoleerd van alles en iedereen, maar omgeven door natuur een boek te schrijven. Nu geloof ik zomaar direct onmiddellijk meteen dat er hele volksstammen exact hetzelfde zouden willen en daarvan dromen. Dus ik ben geen uitzondering. Maar ik heb de kans ! Of beter gezegd ik had een kans. Waarom ben ik in hemelsnaam nog niet begonnen? Ik schrijf. Ik schrijf al zolang ik schrijven kan. Soms wat minder. Ik schrijf over mezelf, naar mijzelf. Ik schrijf naar anderen zonder ooit te posten of te mailen en het later meestal weer te vernietigen. Ik schrijf fictie en true crime. Ik schreef voor volwassenen en voor kinderen. Maar belangrijker ik schreef voor mezelf. Ook hier weer een totale verassing. Ik schrijf niet meer. Niet meer zoals voorheen. Het voelt alsof ik bijna alles waar ik mee bezig was niet meer voorkomt in mijn leven sinds.. Sinds 4 jaar. Het jaar dat ik 42 werd. Het jaar dat ik niet ouder zou worden. Het voelt als “overtime” Geleend. De extra paar minuten bij een voetbal wedstrijd. Slechts nog enkele minuten om te scoren. Maar dat scoren blijft uit. Sterker nog. De ambitie om te scoren is verloren gegaan. Ik voel de wil om te “scoren” uit me gezogen worden. Maar nu? Is dat nu toch ouder worden, volwassen ? Of ben ik simpelweg de “wedstrijd” aan het weggeven ? Ik wil de bestuurder zijn van de bus waar ik in rij, maar besef dat ik slechts een passagier ben. Altijd al geweest. En dat besef is nog het ergste. Wanneer heb ik voor het laatst mijn bus bestuurd? Wanneer ik heb mijn route 66 gekozen? Mijn beslissingen waren altijd gebaseerd op mijn intuïtie. Sommige waren goed, de andere wat minder. Maar nooit nam ik echt een beslissing met mijn “wil” in de hoofdrol, slechts wat goed en wat minder goed zou zijn voor mij. Verstand boven emoties. Krijgt dit schrijfsel nog een rode draad ? Een clou ? ik weet het nog niet. Er komt vast een vervolg. Nu ga ik even verwerken.. processing.
Lees meer...   (5 reacties)

 
Bescheidenheid. Hoe leer je bescheiden te zijn? In mijn optiek heeft bescheidenheid een bepaalde onderliggende boodschap.
Wie is bescheiden en waarom dan wel?
Is iemand bescheiden als hij niet opschept over wat hij allemaal heeft of bereikt heeft? Wat hij doet voor de medemens?
Of is iemand bescheiden als hij weet dat wat hij heeft of bereikt heeft, weet te waarderen? Ik las gisteren een blog van iemand en ik was verbaasd over wat hij schreef over bescheiden zijn, of het leren daarvan.
Ik moest steeds denken aan het liedje van Peter Blanker, het is moeilijk bescheiden te blijven, wanneer je zo goed bent als ik.
Ik geloof oprecht dat ik bescheiden ben, en toch vertel ik een ieder die het horen wil, waar ik vandaan kwam en wat ik ervoor heb moeten doen. Ik draag mijn levenspad niet heimelijk met mij mee zeg maar.
Mijn gevoel van bescheidenheid weeg ik ook niet af, of ik het financieel beter heb dan welk ander mens dan ook op deze aardkloot.
Noch of ik het in deze westerse wereld zoveel beter heb dan mensen in bijvoorbeeld Rwanda. Wel weet ik wat ik bereikt heb beter te waarderen. Juist omdat ik besef dat er zoveel mensen zijn die het vele malen slechter hebben dan ik. En dan hoef ik niet duizenden kilometers van huis te gaan. Immers er is genoeg armoede en vooral leed in ons eigen land.
Wat weegt en wat niet? Is het een academische opleiding die een mens groot maakt? Zijn intellect? Of is het zijn geld en macht?
Of hangt alles vast aan wat je voor de mensheid doet? Of is het een geestelijke groei die zorgt dat je in staat bent om je ogen te openen.
Bescheiden mensen. Een endangered species lijkt het. Als we alleen al om ons heen kijken in onze Nederlandse samenleving is het woord bescheidenheid niet het eerste wat er in mij opkomt.
Om nou maar eens een voorbeeld te noemen. Gisteren in het journaal. Stop Aids now vind dat de Nederlandse regering verantwoordelijk is voor zoveel extra doden in de ontwikkelingslanden omdat er besloten is dat er minder subsidie aan deze organisatie gegeven zal worden.
De organisatie vind dat zij het belangrijkste werk doen. Meer nog dan een organisatie die kinderen helpt.
Bescheiden? En laten we het eens over die organisatie hebben die kinderen helpt. De kranten en blogs staan er vol mee. Een directeur van Unicef die vertrekt en een oprotpremie meekrijgt van zo’n twee ton. Eigenlijk drie en halve ton, maar anderhalve ton is salaris.
Bescheiden? Zomaar twee voorbeelden. De een vind zichzelf het belangrijkste werk doen, en de ander vind dat hij recht heeft op dergelijke exorbitante bedragen aan salaris. Beide vallen bij mij niet in de categorie bescheiden. Maar het zegt totaal niets over of deze persoon goed is. Begaan met de medemens.  
Of een mening ! Ligt daar dan de bescheidenheid?. Dat je eigenlijk je mening wel geeft, maar het toch liever niet zou doen omdat je anders tegen zere beentjes aanschopt ?
Even voor de duidelijkheid, ik kan natuurlijk in de dikke van Dale het woord bescheiden opzoeken. Dat wil ik achterwege laten. Want bescheiden is een gevoelswoord. Iedereen hangt daar zijn eigen visie aan. Een eigen labeltje. Een eigen waarde.
Een woord dat op vele manieren kan worden uitgelegd, of naar worden geleefd. En dat is goed.
 Maar dat is dan weer mijn bescheiden mening.
Lees meer...   (16 reacties)
Dat muziek mijn grote passie is, is voor niemand vreemd.
Dat ik vind dat muziek mensen bij elkaar brengt en een taal is die overal ter wereld begrepen en gesproken wordt, is ook geen verassing.
Hoe je dat kunt bewijzen, laten ze in het onderstaande filmpje zien.
Wat een mooie en briljante manier om kansen te creëren.
 
Kijk voor meer informatie op Playing For Change
 
Lees meer...   (5 reacties)

 
 
Iemand gisteren naar De Wereld Draait Door gekeken ?
Ik zat net even via uitzending vermist te kijken omdat ik via mijn dagelijkse kanalen vernam dat Freek de Jonge weer een flink staaltje, "hoe zeik  ik iemand anders af" had laten zien.
 
Had ik eerder vol verbazing gekeken hoe hij zichzelf, in dat zelfde programma, volkomen belachelijk maakte door het werkelijk uit te schreeuwen dat hij de “kleine” mens niet in de zaal wil hebben.
Maakte hij het gisteren weer dramatisch erger door zich als een klein kind aan te stellen over andermans leed.
 
 
Freek de Jonge..
Ik schreef het al eerder, Freek moet lekker stoppen. Moet van zijn oude dag gaan genieten. Zich niet meer zo druk maken over mensen die een ander politieke voorkeur hebben dan hij.
Hij moet vooral het theater niet meer in gaan ! En al helemaal niet met “tribute to bram”. Walgelijk achterbaks gedoe. Gewoon lekker thuis gaan zitten, bij het  vrouwtje zijn narcisme botvieren, zijn preken gewoon onder de  douche houden en het zo minne volk, waar hij zo op neer kijkt,  lekker laten voor wat  het is.
 
Dacht ik dat het ergste geweest was, nee kwam Nico Dijkshoorn er nog een schepje bovenop doen.
Wat een schande, dat Nederland zijn schouders onder het probleem van Marco Borsato zette om Diana Ross toch te laten optreden, terwijl er zoveel leed in de wereld was. Zoveel geld nodig.
Heeft u voor mij een teiltje ?  
Het kan ook niet goed zijn  bij die zogenaamde intellectuele ?
 
Na wat tenenkrommend gekeken te hebben was het een verademing om Joop van den Ende aan tafel te zien. Een icoon.  Grijnzend hoorde ik hoe hij een theater aan het bouwen is, wat maar liefst 60 miljoen euro gaat kosten. Dit schenkt hij, samen met zijn vrouw, aan de gemeenschap. Daarbij doet hij een toelage van 1 miljoen per jaar ! geven voor het programma.
 
Feit wil dat ik Joop van den Ende echt een geweldige sympathieke kerel vind en zoals altijd weer genoot hem te horen praten. Groots, maar bescheiden. Zakelijk sterk geworden door mega blunders zoals hij dat zelf zegt. Niemand die op hem afgaf. Niemand die hem erop afrekende.
Gek toch dat dit nu wel gebeurt met Marco Borsato en Paul de Leeuw.
Juist Joop ! Goed gezien !!
 
Maar het antwoord weten we allemaal. Freek zou het lef niet in dat zielige lijfje van hem hebben, om zo de spot te drijven met Joop van den Ende als dat hij dat gisteren wel deed met Marco Borsato en eerder met Marc Marie en … ach talloze..
En hoorde ik in het verhaaltje van Nico Dijkshoorn niets over een theater van 60 miljoen terwijl er zoveel kinderen om hulp verlegen zitten in arme landen.
 
Het kaliber was hen te groot.
 
Wie is er nu klein?
Lees meer...   (8 reacties)
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl