Mary-Ann's Oordeel
Het leed dat scheiden heet

Ik wil graag beginnen te zeggen dat ik het vreselijk vind voor de moeder van de twee vermiste ventjes Ruben en Julian.  Hoewel kinderloos, kan ik mij best een voorstelling maken van hoe zij zich moet voelen.  Het is een vreselijke situatie en niets, maar dan ook echt niets kan het rechtvaardigen als de vader inderdaad zijn kindjes heeft omgebracht.

Toch voel ik ook voor die vader. Laat duidelijk zijn dat ik geen begrip heb voor zijn actie, maar wel voor zijn gevoel. Hoe vaak gebeurt het niet dat na een scheiding de vader niets meer in te brengen heeft. Dat de afgesproken bezoek regeling ineens anders gaat.  Dat het kind, soms ineens, soms geleidelijk uit het leven van vader verdwijnt.  Dat een moeder het nodig vind, de meest waanzinnige beschuldigingen te uiten. 

Al deze acties gebeuren soms met een reden, maar vaker uit pure jaloezie of nijd (haat) vanuit moeders kant.  Als vader heb je dan verdomd weinig om op terug te vallen. Rechters geven moeders vaker het ‘gelijk’ dan dat ze dat aan vaders geven.  Waarom eigenlijk?
Momenteel heeft iedereen zijn mond vol over gelijke rechten voor de vrouw. Een vrouw zou zich schuldig moeten voelen als ze voor haar kinderen zorgt, en op de zak van haar man teert in plaats van te gaan werken. Mannen zouden ook aan mantelzorg moeten gaan doen. Maar als het gaat over de verzorging van de kinderen, of zelfs maar zoiets banaals als een bezoekregeling, hebben de mannen ineens geen capaciteiten meer.  Met andere woorden, de man heeft maar één capaciteit en dat is voor het inkomen zorgen.  Want ja, ook al krijg je als vader je kind niet te  zien, betalen moet je.  En dat je ( mee) betaalt voor de kinderen is voor mij even vanzelfsprekend  als (mee) werken aan de opvoeding. 

Ik ben er heel zeker van dat de man wiens kinderen worden weg gerukt uit zijn leven, door welke reden dan ook, net zoveel verdriet heeft als wanneer het  een vrouw overkomt. Zoals deze moeder nu.  Laatst las ik dat het steeds vaker voorkomt “familie drama’s “ en voornamelijk door mannen.  Ben ik dan de enige die daar een link in ziet ? Hoe verschrikkelijk ook. Het is niet goed te praten. Nee.  Maar  de onmacht die deze vaders moeten voelen, het gevecht wat ze moeten leveren om deel te blijven uitmaken van het leven van hun kinderen ook niet. Wanneer gaan we daar massaal over schrijven en praten ?


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl